Niet wat iemand kan, maar wat het kost: re-integratie na kanker anders bekeken

"Maar gisteren ging het toch nog goed?"

Een begrijpelijke gedachte. Je medewerker was op het werk. De werkzaamheden verliepen prima. Misschien zei hij of zij zelfs: "Fijn dat ik er weer even ben." En de volgende dag? Lukt het niet om uit bed te komen.

Voor een werkgever kan dat moeilijk te begrijpen zijn. Want gisteren ging het toch goed?
Dat klopt. Gisteren ging het goed. Maar een goede dag betekent niet automatisch dat iemand ook duurzaam belastbaar is. En juist daar gaat het bij re-integratie na kanker regelmatig mis.

De verkeerde vraag

We kijken naar wat iemand vandaag kan. Terwijl de veel belangrijkere vraag is: wat kost het iemand om dit vandaag te kunnen?

• Heeft iemand na een werkdag nog energie over?

• Of is alle beschikbare energie opgegaan aan het aanwezig zijn?

• En wat betekent dat voor morgen, of overmorgen?

Herstel verloopt niet in een rechte lijn

Herstel na kanker verloopt niet altijd in een stijgende lijn. Het kan grillig zijn, een goede dag, een mindere dag. Een paar stappen vooruit, en soms weer een stap terug.

Dat is frustrerend voor de medewerker. Maar ook voor een werkgever die graag wil helpen en niet begrijpt waarom een opbouw die gisteren nog goed leek te gaan, vandaag ineens niet meer werkt.

Een succesvolle werkdag is niet het enige meetpunt

Daarom is een succesvolle werkdag voor ons nooit het enige meetpunt. Wij willen weten wat er daarna gebeurt. Want iemand die één dag kan werken, is nog niet automatisch iemand die klaar is om structureel meer te gaan werken.

Duurzame re-integratie begint niet bij: "Het lukt vandaag." Maar bij: "Kunnen we dit ook duurzaam volhouden?"