Soms probeert een medewerker zó lang om het vol te houden, dat niemand doorheeft hoe slecht het werkelijk gaat. Totdat het breekt...

"Het lukt me niet meer."

Aan de andere kant van de lijn hoor je een medewerker huilen.

"We hebben alles geprobeerd. Minder uren. Andere werkzaamheden. Rustiger opbouwen. Maar het lukt me niet. Help me alsjeblieft."

Wanneer alles vastloopt

Voor een werkgever kan dit voelen als het moment waarop alles vastloopt. Want wat doe je als je medewerker wil? Als je al hebt geprobeerd mee te denken? Als er uren zijn aangepast en werkzaamheden zijn veranderd, en het alsnog niet lukt?

Dan ontstaat al snel de gedachte: misschien gaat dit gewoon niet meer. Misschien moeten we ons erbij neerleggen dat terugkeer naar werk niet haalbaar is.

Maar soms is dat niet het moment om te stoppen met zoeken. Soms is dat het moment om te erkennen: we komen er samen niet meer uit.

Re-integratie na kanker vraagt om een andere aanpak

Re-integratie na kanker is niet altijd een kwestie van nóg een aanpassing doen, of nóg een keer proberen op te bouwen. Een medewerker kan ontzettend gemotiveerd zijn en toch steeds opnieuw vastlopen. Niet omdat diegene niet wil, maar omdat het lichaam, de energie en de belastbaarheid na kanker niet meer werken zoals vóór de ziekte.

Als je niet begrijpt waar die grens ligt, is het ontzettend moeilijk om een opbouw te maken die iemand ook daadwerkelijk kan volhouden.

De juiste vraag op het juiste moment

Daarom zou mijn vraag op zo'n moment niet zijn: "Wat kunnen we nog meer proberen?" ,maar: "Hebben we de juiste expertise al aan tafel?"

Soms hoeft een medewerker niet harder te proberen. Soms moet het hele traject anders worden bekeken. En juist voordat iemand het gevoel krijgt dat er geen uitweg meer is, kan specialistische begeleiding het verschil maken.